miércoles, 13 de noviembre de 2013

Zabava je bila in so .... v tišini .... tihi

ŽAL za napake prevod tega BLOG


Zabava je bila in so .... v tišini .... tihi

Dve ciprese, dve fotografije, dve izgleda, da vidim z nostalgijo,
kjer je dve telesi ležijo v niši, telo in dušo,
dve obrazi nasmejani me nežno kot moje solze storiti tudi
oče in mati v senci cipres, povej mi, kaj Obožujem jih. Moji stari starši, moji strici ... Organi shranjene na vrhu kosti, tet, poglej me, da vedo, koliko ljubezni sem dal majhne molk med stenami, tik mimo spominov .... končal dnevi Dead, dnevna videti v drugo smer. Mali malo stopnice gredo drugi najemniki, ki prihajajo, da bi sliko na vaša vrata, bo neznanci biti, ko smo jih videli , kot smo raje pozabite na realnost smrti in življenja , in to je tisto, kar je tam, ki je s svojo smrtjo .. Njegova ljubezen Nikoli več. roku enega leta, bo potekal enako, tiho scenarij in mnogi, ki se povzpeti svoje stopnicah in prinesel rože in sveče, počivaj v miru in bomo spet videli, do starih , vendar namesto cvetja? katerim se spomnite, da bi dobili molitev na ustnicah? Las načini naše starešine, kot so dejanja iz preteklosti izginila, progressivism zavrača stare načine naših starejših in družbo, da pozabi, kaj majhna, so nas učili, je zanikajo naš obstoj, je živeti brez vrednot kot slabo rejenih živali. zdaj anything goes in strpnosti mater, saj naš molk, zdrobljen te vrednote, družina postane ... ne vem, kaj je! poklicati mater matere starši ... starši ... otroci se giblje ne razumejo .... in socialna kriza poslabšuje zjutraj mladih, ni prihodnosti ... nejevoljen. Izginil je mrtev, ampak živi .. . črno prihodnost nas čaka,upajmo, da nas zaščiti, vendar če pozabimo na njihove obraze, če smo le en dan na leto, se spomnimo, da je v pokopališč počitka, bomo umrlo živ ... ker življenje brez sanj .... Smrt je ob zori.


La fiesta se fué y ellos .... en su silencio .... callan

Dos cipreses, dos fotos, dos miradas que me ven con nostalgia,
donde dos cuerpos descansan en un nicho, unidos cuerpo y alma,
dos caras que me sonríen con ternura mientras mis lágrimas manan
padre y madre con la sombra de los cipreses me dicen lo que me aman.

Mis abuelos, mis tíos... cuerpos de huesos en lo alto guardados,
tías que me miran, que saben cuanto cariño de pequeño me daban
silencios entre muros, tan solo recuerdos del pasado ....
han terminado los días de Difuntos, los vivos mirando para otro lado.

Poco a poco por las escaleras irán otros inquilinos llegando,
que sin una foto en su puerta, desconocidos serán cuando los veamos
mientras nosotros preferimos olvidar la realidad de la muerte y la vida
y eso es lo que hay allí, que con su muerte..su amor nunca ha marchado.

Dentro de un año, se celebrará el mismo y silencioso escenario
y muchos de los que subimos sus escaleras y flores y velas llevamos,
descansaremos en paz y veremos como otra vez, suben los de antaño
pero en vez de flores ¿quien se acordará de ponernos una oración en sus labios?

Las costumbres de nuestros ancianos, desaparecen como actos del pasado,
el progresismo rechaza las viejas costumbres de nuestros ancianos
y una sociedad que olvida lo que de pequeños, ellos nos enseñaron,
es negar nuestra existencia, es vivir sin valores como animales mal criados.

Hoy todo vale y la tolerancia de las madres, con nuestro silencio prestado,
ha roto esos valores, la familia se transforma en ...¡¡¡¡ no sé como llamarlo!!
madres con madres...padres con padres...los hijos no entienden de rangos ....
y la crisis social agrava el mañana de una juventud, sin futuro...sin ganas.

Los muertos se han ido, pero a los vivos...un negro futuro nos aguarda,
ojalá que ellos nos protejan pero si nosotros olvidamos sus caras,
si nosotros solo un día al año, nos acordamos que en cementerios descansan,
habremos muerto vivos...porque la vida sin sueños.... es muerte de madrugada.

No hay comentarios:

Publicar un comentario