domingo, 5 de febrero de 2017

Ako je nakreslená keď zaznie slovo ...?

Ako je nakreslená keď zaznie slovo ...?

Hovoriť s Camilo CAAMAÑO Gestido kde umenia
Drawn v ceste bytí pýšiace naši ľudia

Sediaci na biely kameň Marble Zelenej hore
a on má ako spoločník do blízkeho ECO básnikovi,
zatiaľ čo maliar dodržiava krištáľovo čistú vodu Ria
Sú inšpirujúce krásny obraz vo vašej mysli, pokojne chatovanie.

Bez toho porovnanie, umenia a umenie môže mať viac hodnôt v
Slovo keď opúšťa duša, ktorá stelesňuje českej sladké kefy
povedal básnik, pretože sa domnievam, že 2 + 2 = 4 pod nebom a zemou
vzhľadom k tomu, aké sú vaše mysle ... plazmy závisí na tom, kto to vidí.

Mohlo byť tak starý básnik, ale keď hodíte zvuky vetra
Eco počul rovnaké a rovnako v celej krajine,
s mojím maliarstva ... som si, že priamky Curven ...
Sea pripojí vietor ..., pretože každý vidí a znova.

Painter -¡¡¡ nechápem !!! Mám rád, pretože keď som jej povedať, že Poetisa
Písal na mojom pozemku ... "a kde sa schovať ... tie starosti prekvapený"
zatiaľ čo vy, farby stopy v zakrivených čiar v Wind Surf
plávajúce naboso v nádeji, že sa pochopiť, čo pochádza z tvojej duše.

Nechcem maľovať na mňa pochopiť ma, ale usilovať
Medzi čierne alebo biele siluety, medzi zvlnené zelené a
Red Lines, ktorá v mojej mysli milujú, pretože vrhá
Milovať, alebo nenávidieť pokračovať v závislosti na tom, čo cítite pre mňa.

"Povedal si mi báseň svojho Zemi," kde sa schovať ... "
viac Poviem ti o ďalšie krásna žena, sediaci na sedadle vlaku
Na okne, ktoré sa obnoví jeho telo; spánku sa zdá, že ...
 pery ... ale počkať päť pobozká ju chorý srdcové zlyhanie.

Je zrejmé -¡¡¡ Painter ... !!! Je to spiace ženu a zdá sa byť krásna ...
Básnik -¡¡¡Que sú naivné, pretože to nie je to, čo môj kefka odhalí,
Pre mňa sú jednoduché sny, pretože aj keď si myslíte, jej spiace,
pokračuje Mountain nahor a nikdy nebola preč.

Osud je vidieť len ako Láska a bozky oddeľuje im nepodarí
Bude to veľmi príjemné, čo hovoríte Pintor, ale budete sa prejaví iba Arts
tvare ovocia a Tichý, ktorý sladko vidieť svoj obrázok
zatiaľ čo ja vrhnem do vetra, ktorý na Eco, ma vracia.

Básnik, maľujem pre seba a mojich teplé kefy sú pre teba
Mám rád teplé svetla splnu noci, ale vyzerajú
Tiež ich láska, keď je studený vietor prebudí môj Amada
Art for Art bude vždy s tebou štetca, alebo ak zaznie slovo.

Potom -Sigamos Painter, odráža na plátne a ja
Na Eco Plains pocity držíme
hoci nikto nerozumie, pretože v našich mysliach
 Amar sa rovná buď v programe Word alebo štetec vyjadruje.



                ¿Cómo se dibuja cuando la PALABRA suena…?

CONVERSANDO CON CAMILO CAAMAÑO GESTIDO DONDE EL ARTE
BROTA EN SU FORMA DE SER ENORGULLECIENDO NUESTRO PUEBLO

Sentados sobre la Piedra Blanca de Mármol de la verde Montaña
y teniendo como acompañante del Poeta al cercano ECO,
mientras que el pintor observa las cristalinas aguas de nuestra Ría
que inspiraban un bello cuadro en su mente, plácidamente charlaban.

-Sin hacer comparaciones, el Arte como Arte tal vez tenga más valores en
la Palabra cuando sale del Alma que lo Bohemio plasmado con dulces pinceles
-decía el Poeta- pues considero que 2+2=4 bajo el Cielo y la Tierra
mientras que lo que de tu mente plasmas… dependerá de quien lo vea.

-Posiblemente sea así, viejo Poeta, pero mientras tu lanzas sonidos al Viento
en el Eco se escuchan igual y  de la misma manera en toda la Tierra,
con mi Arte de Pintar… consigo que las Rectas se Curven…
que el Mar se una al Viento… según cada uno las ve y las recrea.

-¡¡¡ No lo entiendo Pintor!!! porque si yo Amo se lo digo a ella cual Poetisa
escribió en mi Tierra… “y allí donde te escondes… ansiosa te sorprendo”
mientras tú, trazas colores en Rectas Curvadas, en Vientos de Olas
flotando descalzas,  esperando que entiendan lo que sale de tu Alma.

-Yo no pinto para que a mí me entiendan sino para que busquen
entre las negras o blancas siluetas, entre Onduladas Verdes y
Rojas Rectas, lo que a su mente mi Amor les proyecta, pues
Amor u Odio irán dependiendo de lo que por mí sientan.

-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
más yo te hablaré de otra mujer bella, sentada en el asiento de un tren
que sobre la ventana su cuerpo recrea; dormida parece pensar…mientras
 sus labios… cinco besos esperan pero a su enfermo corazón no llegan.

-¡¡¡ Está claro Pintor…!!! es una mujer dormida y  parece ser bella…
-¡¡¡Que ingenuo eres Poeta pues no es eso lo que mi brocha desvela,
para mí son  simples Sueños pues aunque tú la creas dormida,
ella continua despierta y la Montaña no pasa ni ella se aleja.

Solo es el Destino que ve como el Amor les separa y los besos no llegan
-Será muy bonito lo que dices Pintor pero tu Arte plasmado solo será
fruto de la forma de quien en Silencio y Dulcemente, tu cuadro vea
mientras yo lo lanzo al Viento que sobre el Eco, me  viene de vuelta.

-Poeta, yo pinto para mí y mis cálidas brochas son como para ti
cálidas luces de Amor en las noches de Luna Llena, pero lucen
también su Amor cuando el frío Viento a mi Amada despierta
pues el Arte siempre será Arte lo pintes con brochas o si la Palabra suena.

-Sigamos entonces Pintor, plasmando sobre tu lienzo y yo
sobre el Eco de las Praderas los sentimientos que guardamos
aunque nadie los entienda, pues en el interior de nuestra mente
 Amar es igual sea en la Palabra o la brocha que los expresa.

No hay comentarios:

Publicar un comentario